Ik wou niet opblijven, en toen boog FIFA de regels

Ik had het braaf gepland: vroeg slapen, de match uitgesteld bekijken, volwassen beslissing. Tot het bericht binnenrolde dat FIFA de schorsing van Folarin Balogun had teruggedraaid. Een rode kaart in de vorige match, volgens het reglement automatisch geschorst, en toch stond hij plots weer op het wedstrijdblad. Na persoonlijke tussenkomst van de Amerikaanse president, die het blijkbaar de normaalste zaak van de wereld vindt dat politiek zich met een sportreglement bemoeit.

Weg slaapplan. Ik was gebrand. Niet omwille van die ene spits, die kan er zelf weinig aan doen. Wel omwille van het principe: een regel die buigt zodra er genoeg macht tegen duwt, is geen regel meer. Dan is het decor.

Dus zat ik daar, rond twee uur 's ochtends, languit in de zetel. Het was elke minuut slaaptekort waard. België speelde het gastland gewoon van het veld: 4-1. De Ketelaere twee keer, Vanaken, Lukaku. Geen protest, geen brief aan FIFA, geen persconferentie over onrecht. Gewoon een spreekwoordelijke dikke middenvinger, uitgestoken op de enige plek waar ze echt telt: het veld.

Waarom vertel ik dit op een platform over management? Omdat ik dit scenario al tientallen keren in bedrijven heb gezien.

Eén: de regel die buigt voor macht. Elke organisatie heeft er zo een. De procedure die voor iedereen geldt, behalve voor die ene grote klant. De deadline die heilig is, tot de zaakvoerder zelf te laat komt. Het lijkt telkens een kleine uitzondering, maar de schade is structureel: vanaf dat moment weet iedereen dat je regels onderhandelbaar zijn. Wie zijn reglement één keer laat kopen, heeft geen reglement meer. Vraag het aan FIFA.

Twee: verontwaardiging is brandstof. Ik bleef niet op omdat het voetbal zo mooi beloofde te worden. Ik bleef op omdat het oneerlijk voelde. En kijk wat het met de ploeg deed: die tussenkomst was een geschenk uit de hemel, de perfecte brandstof, en het teamgevoel werd er alleen maar sterker door. Dat mechanisme zie je ook in teams: een ploeg met iets te bewijzen speelt boven zichzelf. Als leider hoef je onrecht niet te ensceneren, maar wanneer je team ergens terecht verontwaardigd over is, verspil dat dan niet aan cynisme. Richt het op de prestatie.

Drie: klein zijn is geen excuus. België tegen het gastland, met de macht, het geld en het thuisvoordeel aan de overkant. Het antwoord lag niet in lobbyen, maar in beter spelen. Voor elke KMO die opbokst tegen logge concurrenten met diepere zakken, en voor elke interimmer die binnenkomt waar de politiek al jaren vastzit: je wint zelden het spel rond het spel. Je wint op het veld.

Herken je 'm, die ene regel in jouw organisatie die plooit zodra er macht tegen duwt? Laat het gerust weten.

De volgende match is gelukkig om 21u. Benieuwd wat de match tegen Spanje zal brengen.